#δάσκαλε_
έλα_στα_
πρόβατα

English

#δάσκαλε_έλα_στα_πρόβατα began during a school year when I was appointed as a mathematics teacher at a rural school in southern Heraklion, Crete. What started as a daily commute gradually evolved into a practice of observation and artistic research.

The project was initially titled “Here’s What I Go Through Every Day.” Shortly afterwards, one of my students looked at me and said, quite naturally, “Teacher, come join us with the sheep.” He explained that if I left teaching and worked with his family as a shepherd, I would earn more money. It was neither a joke nor a criticism, but a sincere suggestion that perfectly reflected the realities of rural Crete. That sentence eventually became the title of the project, encapsulating the meeting of two worlds: public education and pastoral life.

From its very beginning, the project has followed a strict photographic protocol that defines how every image is made. This consistency transforms repetition into a long-term artistic investigation, where the true variables are time, light, weather, the seasons and human presence.

There is a fundamental difference between a security camera and a photograph. A security camera records events; a photograph records a way of seeing. #δάσκαλε_έλα_στα_πρόβατα is not simply a documentation of a daily commute. It is an exploration of how sustained observation can transform the familiar into something unexpected.

At the same time, the project offers a quiet social commentary on the lives of teachers serving in rural Greece, where the journey to school is often an integral part of the job itself. For many of them, the car is not merely a means of transportation; it is an essential teaching tool, as indispensable as books, a blackboard, or chalk.

Ultimately, #δάσκαλε_έλα_στα_πρόβατα is not about a teacher or a shepherd. It is about the landscape they share, the lives that intersect within it, and the way disciplined observation can reveal the extraordinary within the ordinary.

Ελληνικά

Το #δάσκαλε_έλα_στα_πρόβατα γεννήθηκε κατά τη διάρκεια μιας σχολικής χρονιάς, όταν διορίστηκα ως καθηγητής μαθηματικών σε σχολείο της ενδοχώρας του Ηρακλείου. Αυτό που ξεκίνησε ως μια καθημερινή διαδρομή προς και από το σχολείο εξελίχθηκε σταδιακά σε μια πρακτική παρατήρησης και καλλιτεχνικής έρευνας.

Το έργο ξεκίνησε με τον προσωρινό τίτλο «Να_τι_περνάω_κάθε_μέρα». Λίγο αργότερα, ένας μαθητής μού είπε με απόλυτη φυσικότητα: «Δάσκαλε, έλα στα πρόβατα.» Μου εξήγησε ότι, αν άφηνα το σχολείο και δούλευα με την οικογένειά του ως βοσκός, θα κέρδιζα περισσότερα χρήματα. Δεν ήταν ούτε αστείο ούτε κριτική· ήταν μια ειλικρινής πρόταση που εξέφραζε με τον πιο άμεσο τρόπο την πραγματικότητα της κρητικής υπαίθρου. Εκείνη η φράση έγινε τελικά ο τίτλος του έργου, καθώς συμπυκνώνει τη συνάντηση δύο κόσμων: της δημόσιας εκπαίδευσης και της κτηνοτροφικής ζωής.

Από την πρώτη ημέρα, το έργο ακολουθεί ένα αυστηρό φωτογραφικό πρωτόκολλο, το οποίο καθορίζει τον τρόπο δημιουργίας κάθε εικόνας. Η συνέπεια στην εφαρμογή του μετατρέπει την επανάληψη σε μια μακροχρόνια καλλιτεχνική διερεύνηση, όπου οι πραγματικές μεταβλητές είναι ο χρόνος, το φως, ο καιρός, οι εποχές και η ανθρώπινη παρουσία.

Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα σε μια κάμερα ασφαλείας και σε μια φωτογραφία. Η κάμερα ασφαλείας καταγράφει γεγονότα· η φωτογραφία καταγράφει έναν τρόπο να βλέπεις. Το #δάσκαλε_έλα_στα_πρόβατα δεν αποτελεί απλώς την καταγραφή μιας καθημερινής διαδρομής. Είναι μια διερεύνηση του πώς η επίμονη παρατήρηση μπορεί να μεταμορφώσει το οικείο σε κάτι απρόσμενο.

Παράλληλα, το έργο αποτελεί ένα διακριτικό κοινωνικό σχόλιο για τη ζωή των εκπαιδευτικών που υπηρετούν στην ελληνική περιφέρεια, όπου η διαδρομή προς το σχολείο είναι συχνά αναπόσπαστο μέρος της ίδιας της εργασίας τους. Για πολλούς από αυτούς, το αυτοκίνητο δεν είναι απλώς ένα μέσο μεταφοράς· είναι εργαλείο δουλειάς, εξίσου απαραίτητο με τα βιβλία, τον πίνακα ή την κιμωλία.

Τελικά, το #δάσκαλε_έλα_στα_πρόβατα δεν αφορά ούτε έναν δάσκαλο ούτε έναν βοσκό. Αφορά το τοπίο που μοιράζονται, τις ζωές που συναντιούνται μέσα σε αυτό και τον τρόπο με τον οποίο η πειθαρχημένη παρατήρηση μπορεί να αποκαλύψει το ξεχωριστό μέσα στο καθημερινό.