11×11

English

It is possible that the first education I got into travelling came from the comic albums of the travels of Asterix from Goscinny and Uderzo and the adventures of Tintin from Hergé that I was reading in childhood.  Later, I got fascinated by the unbelievable stories and the obscure illustrations shared by the early explorers and journeymen, like our Odysseus and Marco Polo and my idealism about travelling was formed.

Growing up in our times, I realised that travelling has become much easier and accessible. You can virtually experience a desination to every small detail without leaving the doorstep of your home, just by using the constantly updated internet information. I therefore decided to ignore travel guides.   I anyway disliked the instructional character of those books.  It seemed that the safety of following their recommendations reduces the potentiality to acquire understanding in a personal level and in addition the probability of those small miracles and mishaps of travelling to happen. Instead of the solid information provided by the travelling industry, I tried to use references coming from my favourite movies, the novels I read, songs, the news, and of course the traditional source of so much travelling information, random stories told in a bar.

After travelling with photography for many years and building up my photographs, an appropriate starting point was necessary to organise this fabrication. A friend with a good knowledge in numerology pointed out the significance of the number eleven. The subsequent research into resources and bibliography with classifications devoted to the number eleven returned with a momentous one:   “eleven is the first number which cannot be represented by a human counting his or her eight fingers and two thumbs additively, and actually requires as an alternative for the human to count additively including the toes”. (Where I actually understood that eleven is the first number that requires that a human counting removes his/her shoes.)

Nevertheless, the focal point for the organisation of this project was found:

Eleven travelling journals consisting of eleven photographs each.

1)American Photographs, 2)Turkey in the light, 3)In Portugal, 4)Bohemian Photographs, 5)Sicilian Summer, 6)Around the Baltic Sea,7)In the Land of the Finns, 8)Trip to Iceland,  9)Polish Work,10)About Spain, 11)From Berlin.

The common coefficient in each journal is the stories from my journey. Told through the freedom of exploration on the viewing angle; landscape together with portrait, close up next to street photography, black and white along with colour, all in a unity facilitated by the choice of the prime (undividable) number eleven.

The final state of this project was a compilation of all the booklets in one book which is called ‘11x11’ and is introduced by Anurag Jain.

extract from from the introduction to ‘11x11’ by Anurag Jain

“With his Cyclops glare, the photographer remains alone and solitary—even and in fact particularly when surrounded by friends.  Their eye nakedly caresses everything, touching nothing.  Only with attention, the way a child tentatively lifts the shell to its ears, may we begin to hear in their silences the stories that are kept like secrets in the corridors of photographs.  It is after ten years of searching, smoking, sleeping, eating, queuing, flying, driving and drinking that Thanasis Lomef Zacharopoulos has finally decided to collect and share his lies.”

Acknowledgements for 11×11

Ελληνικά

Είναι πιθανό η πρώτη μου «εκπαίδευση» στα ταξίδια να προήλθε από τα κόμικς με τα ταξίδια του Αστερίξ των Goscinny και Uderzo και τις περιπέτειες του Τεντέν του Hergé, που διάβαζα όταν ήμουν παιδί. Αργότερα, με γοήτευσαν οι απίστευτες ιστορίες και οι παράξενες εικονογραφήσεις που άφησαν πίσω τους οι πρώτοι εξερευνητές και ταξιδιώτες, όπως ο δικός μας Οδυσσέας και ο Μάρκο Πόλο. Κάπως έτσι διαμορφώθηκε και ο δικός μου ιδεαλισμός γύρω από το ταξίδι.

Μεγαλώνοντας στη δική μας εποχή, συνειδητοποίησα ότι το ταξίδι είχε γίνει πολύ πιο εύκολο και προσιτό. Σήμερα μπορεί κανείς να γνωρίσει εικονικά έναν προορισμό μέχρι και την πιο μικρή του λεπτομέρεια χωρίς να φύγει από το σπίτι του, χρησιμοποιώντας απλώς τη συνεχώς ανανεούμενη πληροφορία του διαδικτύου. Έτσι αποφάσισα να αγνοήσω τους ταξιδιωτικούς οδηγούς. Άλλωστε, ποτέ δεν μου άρεσε ο διδακτικός τους χαρακτήρας. Μου φαινόταν ότι η ασφάλεια του να ακολουθείς τις προτάσεις τους περιορίζει τη δυνατότητα να αποκτήσεις μια προσωπική κατανόηση ενός τόπου και, ταυτόχρονα, μειώνει τις πιθανότητες να συμβούν εκείνα τα μικρά θαύματα και οι αναποδιές που αποτελούν μέρος του ταξιδιού. Αντί για τη σταθερή και οργανωμένη πληροφορία της ταξιδιωτικής βιομηχανίας, προσπάθησα να χρησιμοποιώ αναφορές από τις αγαπημένες μου ταινίες, τα μυθιστορήματα που διάβαζα, τραγούδια, ειδήσεις και, φυσικά, εκείνη την παραδοσιακή πηγή τόσων ταξιδιωτικών πληροφοριών: τις τυχαίες ιστορίες που ακούγονται σε ένα μπαρ.

Ύστερα από πολλά χρόνια ταξιδιών με τη φωτογραφική μηχανή και τη συσσώρευση ενός μεγάλου αριθμού φωτογραφιών, χρειαζόμουν ένα κατάλληλο σημείο εκκίνησης για να οργανώσω αυτή την κατασκευή. Μια φίλη με καλή γνώση της αριθμολογίας μού επισήμανε τη σημασία του αριθμού έντεκα. Η έρευνα που ακολούθησε σε πηγές και βιβλιογραφία αφιερωμένες στον αριθμό έντεκα απέδωσε ένα ιδιαίτερα σημαντικό εύρημα: «Το έντεκα είναι ο πρώτος αριθμός που δεν μπορεί να αναπαρασταθεί από έναν άνθρωπο μετρώντας προσθετικά τα οκτώ δάχτυλα και τους δύο αντίχειρές του και απαιτεί, ως εναλλακτική, να συνεχίσει την πρόσθεση χρησιμοποιώντας και τα δάχτυλα των ποδιών του.» (Εκεί κατάλαβα, πολύ απλούστερα, ότι το έντεκα είναι ο πρώτος αριθμός που απαιτεί από έναν άνθρωπο που μετρά να βγάλει τα παπούτσια του.)

Παρόλα αυτά, το βασικό σημείο για την οργάνωση του έργου είχε βρεθεί:

Έντεκα ταξιδιωτικά ημερολόγια, αποτελούμενα από έντεκα φωτογραφίες το καθένα.

1) Αμερικανικές Φωτογραφίες, 2) Η Τουρκία στο Φως, 3) Στην Πορτογαλία, 4) Βοημικές Φωτογραφίες, 5) Σικελικό Καλοκαίρι, 6) Γύρω από τη Βαλτική Θάλασσα, 7) Στη Χώρα των Φινλανδών, 8) Ταξίδι στην Ισλανδία, 9) Πολωνικά Έργα, 10) Για την Ισπανία, 11) Από το Βερολίνο.

Ο κοινός παρονομαστής κάθε ημερολογίου είναι οι ιστορίες του ταξιδιού μου. Αφηγημένες μέσα από την ελευθερία της εξερεύνησης και της οπτικής γωνίας: οριζόντιο μαζί με κάθετο πλάνο, μακροφωτογραφία δίπλα σε φωτογραφία δρόμου, ασπρόμαυρο μαζί με έγχρωμο — όλα μέσα σε μια ενότητα που διευκολύνεται από την επιλογή του αριθμού έντεκα, ενός πρώτου (αδιαίρετου) αριθμού.

Η τελική μορφή του έργου ήταν η συγκέντρωση όλων αυτών των μικρών βιβλίων σε έναν ενιαίο τόμο με τίτλο «11×11», με εισαγωγή του Anurag Jain.

Απόσπασμα από την εισαγωγή του Anurag Jain στο «11×11»

«Με το βλέμμα του Κύκλωπα, ο φωτογράφος παραμένει μόνος και απομονωμένος — ακόμη και, ίσως κυρίως, όταν βρίσκεται ανάμεσα σε φίλους. Το μάτι του χαϊδεύει γυμνό τα πάντα, χωρίς να αγγίζει τίποτα. Μόνο με προσοχή, όπως ένα παιδί που σηκώνει διστακτικά ένα κοχύλι στο αυτί του, μπορούμε να αρχίσουμε να ακούμε μέσα στις σιωπές τους τις ιστορίες που φυλάσσονται σαν μυστικά στους διαδρόμους των φωτογραφιών. Ύστερα από δέκα χρόνια αναζήτησης, καπνίσματος, ύπνου, φαγητού, αναμονής σε ουρές, πτήσεων, οδήγησης και ποτού, ο Thanasis Lomef Zacharopoulos αποφάσισε επιτέλους να συγκεντρώσει και να μοιραστεί τα ψέματά του.»

Ευχαριστίες για το 11×11